Sunshine Coast

Beste vrienden,

Eerst gaan we maar eens ontbijten op het perronnetje annex ontbijtarea van de Lodge. De keuken is een antiek treinstel, en er staan er nog meer om in te slapen. Erg populair hier! 

Vandaag rijden we naar The Sunshine Coast, en dat doen we via een rit door het bovengelegen Hinterland. We houden de vulkaanbulten nog even in zicht, en bezoeken Mount Beerwah, waar hoog tegen de piek merkwaardige zevenkantige structuren in de lavarots te zien zijn. Maar dat is hoe ze zijn uitgekristalliseerd.

Vervolgens rijden we door het platteland, met knollige dorpjes als Maleny, Montville en Mapleton, en mooie uitzichten op de kust. We schrijven wel platteland, maar eerlijk gezegd is het hier best heuvelachtig. 

Bij Gardners Falls stappen we even uit en scoren een Australian pied cormorant (bonte aalscholver) die zijn vleugelveren staat te drogen. 

Uiteindelijke belanden we in Peregian Beach, waar we een huisje aan zee hebben. Op het strand gekomen blijkt de zon al om vijf uur onder te zijn gegaan. 

Naar Europese begrippen is het hier namelijk winter. Het is koel (20 graden) maar dat zijn nog geen wintertemperaturen!

De beklimming van Mount Ngungun

Beste vrienden,

We logeren in Glass House Mountains Ecolodge. We blijken daar een leuke bungalow gehuurd te hebben omringd door prachtige tropische tuinen vol met lollige kunstwerken. Vanaf zonsopgang konden we de vogels in de tuin horen zingen: er zijn er die klinken als een nachtegaal met dubbele stembanden, anderen weer doen de panfluit van Papageno na, en de cookaburra’s hebben een hysterisch lachje over zich.

De Glass House Mountains is wederom een benaming afkomstig van Captain Cook. Toen hij hier was in 1770, vond hij die bulten in het landschap erg lijken op de Engelse glass houses. En dan hebben we het niet over kassen, maar over glasfabrieken met kegelvormige schoorsteen.

De Glass House Mountains zijn overblijfselen van vulcanische activiteit miljoenen jaren geleden.De aardschol waar Australië op ligt, dreef heel langzaam richting de evenaar, en werd onderweg gepunctueerd door één enkele lavabron. Dat gaf op de oostelijke kant van het continent gedurende een aantal miljoen jaren een salvo aan vulkanen, een beetje alsof je tien keer wordt gebeten door dezelfde mug. De lava die achterbleef in de magmakanalen, stolde tot keihard gesteente. De rest eromheen is weggeërodeerd, en dat is wat je momenteel ziet. Over nog weer miljoenen jaren zal het er weer anders uitzien.

Vlakbij de lodge is een uitzichtpunt waar je fraai uitzicht hebt over een aantal ‘Glass Houses’. De Jinibari en Kabi Kabi volken hebben hier duizenden jaren gewoond, en jullie raden het al, de Glass Moutains zijn heilig voor ze. De meeste toeristen stappen uit de auto, knippen een foto en vertrekken weer. Maar een iets donkere mevrouw zien we langdurig op een bankje zitten. Na uitwisseling van wat small talk blijkt dat ze een echte Kabi Kabi is. Ze vertelt dat haar moeder indertijd ‘geaustraliseerd’ is, ofwel Westers geindoctrineerd. Iets waarvoor de Australische regering zich heeft geëxcuseerd. En bijna alle mooie plekjes in Australië zijn teruggeven aan de stammen. Maar iedereen mag er komen en genieten van het uitzicht.

We hebben o.a. Mount Coonowrin (377 m), Mount Tibrogargan (364 m), Mount Beerburrum (278 m), Mount Ngungun (253 m), Mount Coochin (235 m) en Mount Tibberowuccum (220 m). De Ngungun is eenvoudig te beklimmen, het kost een uurtje puffen, zweten en klauteren, maar het uitzicht bovenop is heerlijk.

Onderweg komen we weer heel speciale dingen tegen, zoals de ‘scribbly gum tree’, ofwel de krabbelgom. Het lijkt of onze schepper overal zijn handtekening op deze bomen heeft gezet, maar werkelijkheid gebruikt hij daar insectenlarven voor, die tunnels maken in de bast. Er zijn ook toeristen die hierin aansporing vinden om de boom ook maar te signeren, maar daar kan die gum tree slecht tegen. Vrijwilligers hangen bordjes op met “don’t destroy what you enjoy”. In het Visitor’s Centre vinden we een scribbly shirt, vol met handtekeningen van vrijwilligers. Leuk detail: het shirt is van het merk ‘Hemp’.

We wandelen nog een stukje door het tropische woud, maar we mogen niet overal in: deze week wordt een stuk in brand gestoken om van het dode droge gras af te komen.

Wel zien we bloemen als candle light, ze lijken inderdaad op waskaarsen, en even verderop zien we rode bottle brushes, om je flessen te schrobben. Wat een prachtig gebied! Maar onze tijd in Australië raakt zo langzamerhand op, en we trekken dus morgen verder.

Naar de Glass House Mountains

Beste vrienden,

Gisteren namen we de laatste gelegenheid te baat voor de zonsondergang bij Horseshoe Bay. Phil heeft ons een weggetje naar het strand gewezen dat door een moerasje loopt. Alleen de locals komen hier, om te joggen, of de hond uit te laten. Tegen donker is de sfeer betoverend, en hoor je allerlei vreemde vogels door de stilte roepen, en vliegt er af en toe een fruitbat over. 

De zonsondergang aan het strand stelt wederom niet teleur, al is de eerste rang reeds volledig bezet.

Vandaag nemen we de ferry van 8:00 uur terug naar Townsville, en nemen daar het vliegtuig naar Brisbane. Ons verblijf op Maggie Island was een groot succes, dankzij de goede zorgen van vriend Phil. De naam Magnetic Island komt overigens van James Cook; toen hij hier was, constateerde hij een afwijkingvan zijn kompas, en dacht dat Maggie de oorzaak was. Hoe dan ook, het eiland is een echte toeristenmagneet, maar qua drukte is het allemaal nog goed te doen.

In de tuin nemen we afscheid van Phil, zijn hond en de roze kakatoes. Ze zitten al op het hek ten wachten op het kippenvoer. Vandaag is ook de zeldzame buitenboordmotorvogel present.

De overtocht naar het vasteland duurt nog geen drie kwartier, maar het voelt als een heuse cruise!

We hebben de laatste tip van Phil opgevolgd, en kiezen stoelen aan bakboord van het toestel. Zo hebben we bij het opstijgen prachtig zicht op Maggie Island en Nelly Beach. Hier moeten we nog een keer terugkomen! 

Brisbane is een serieus grote stad, en dat is vanuit de lucht al te zien. Geland op Brisbane halen we een verse auto op, en rijden richting Sunshine Coast naar de Glasshouse Mountains.

Dat vers mag je letterlijk nemen: er staat pas 575 kilometer op de teller van deze kolossale Renault Koleos. Er zit ook navigatie op, en in eerste instantie worden we naar de vertrekhal gedirigeerd, want dat was de laatst ingevoerde bestemming. Maar goed, we hebben onze eigen tomtom ook nog. Morgen meer over de Glass Mountains!

Was elke maandag maar zo!

Beste vrienden,

Vandaag onbijten we weer bij onze vriend Phil op de veranda, en de roze kakatoes ontbijten met ons mee. Ze pikken een snaveltje mee met het kippenvoer.

Daarna vervoegen we ons in de achtertuin van Dr. Rick Braley; hij is wereldexpert op het gebied van giant clams, reuzen mosselen die tientallen kilo’s zwaar kunnen worden.

We stoppen de geringe toegangsprijs in dollars in de gleuf van de blikken box, en bewonderen Rick’s aquariums. En Zowaar vinden we hier little Nemo tussen de zeeanemonen. Dr Rick zelf vinden we ook, en we maken gezellig een praatje.

In het vlinderbos overbruggen hier vele duizenden vlinders het droge seizoen. Sommige zijn nog wakker, en willen wel op de foto.

De rock wallabies willen ook op de foto, maar nog liever willen ze gevoerd worden. Ze houden erg van stukjes appel.

Bij Picknick Bay zien we de ferry varen die we morgen helaas terug moeten nemen naar het vasteland, en waar we het vliegtuig nemen naar Brisbane, onze laatste stop in Australië.

Maar eerst nog een bbq met verse tijger garnalen! Vers gevangen, maar niet door ons.

Tot slot nog nieuws uit Ravenshoe. We ontmoetten onderweg Ray en Sharon, en die stuurden ons de volgende foto: Ray met de beroemde oudste inwoner van Ravenshoe. Fun!

Een heerlijke zondag op Magnetic Island

Beste vrienden,

Onze gastheer Phil is niets te dol om onze dagen op Magnetic Island onvergetelijk te maken.(Maggie in de volksmond). Gisteren reed ie ons naar het strand om ons de zonsondergang te laten zien. En vandaag bracht hij ons naar de plek waar je de rock wallabies kan voeren met stukjes appel. En de vissen lusten ook wel een broodje. 

]

Daarna gaat Phil naar de supermarkt om in te kopen voor het ontbijt morgen, en tuffen wij naar The Forts. In de bange jaren veertig was men hier terecht bang voor een invasie, en dus werd op Magnetic Island op het hoogste punt een verkenningspost gebouwd, om de boel in de gaten te houden. Het uitzicht is ook nu nog majestic.

 

Maar in de lager gelegen eucalyptuswouden kan je ook koala’s spotten. Ze zijn kleiner dan de soorten op het vasteland, maar precies zo aairbaar. Het zijn echter wilde dieren, en daarom we laten het bij een fotootje. 

In de namiddag is het lorikeets voeren in het backpacker’s home. We zijn allang geen backpackers meer, maar we doen gezellig mee. En daarna is het sunny down op Horseshoe Beach, en wallabies kijken op het voetbalveld.

En bij donker hebben we een Aussie bbq, chef Hans, in de achtertuin van onze B&B. Veel veggies, en de kleinste steak die we konden krijgen, maar toch evengoed weer dik drie ons.