De beklimming van Mount Ngungun

Beste vrienden,

We logeren in Glass House Mountains Ecolodge. We blijken daar een leuke bungalow gehuurd te hebben omringd door prachtige tropische tuinen vol met lollige kunstwerken. Vanaf zonsopgang konden we de vogels in de tuin horen zingen: er zijn er die klinken als een nachtegaal met dubbele stembanden, anderen weer doen de panfluit van Papageno na, en de cookaburra’s hebben een hysterisch lachje over zich.

De Glass House Mountains is wederom een benaming afkomstig van Captain Cook. Toen hij hier was in 1770, vond hij die bulten in het landschap erg lijken op de Engelse glass houses. En dan hebben we het niet over kassen, maar over glasfabrieken met kegelvormige schoorsteen.

De Glass House Mountains zijn overblijfselen van vulcanische activiteit miljoenen jaren geleden.De aardschol waar Australië op ligt, dreef heel langzaam richting de evenaar, en werd onderweg gepunctueerd door één enkele lavabron. Dat gaf op de oostelijke kant van het continent gedurende een aantal miljoen jaren een salvo aan vulkanen, een beetje alsof je tien keer wordt gebeten door dezelfde mug. De lava die achterbleef in de magmakanalen, stolde tot keihard gesteente. De rest eromheen is weggeërodeerd, en dat is wat je momenteel ziet. Over nog weer miljoenen jaren zal het er weer anders uitzien.

Vlakbij de lodge is een uitzichtpunt waar je fraai uitzicht hebt over een aantal ‘Glass Houses’. De Jinibari en Kabi Kabi volken hebben hier duizenden jaren gewoond, en jullie raden het al, de Glass Moutains zijn heilig voor ze. De meeste toeristen stappen uit de auto, knippen een foto en vertrekken weer. Maar een iets donkere mevrouw zien we langdurig op een bankje zitten. Na uitwisseling van wat small talk blijkt dat ze een echte Kabi Kabi is. Ze vertelt dat haar moeder indertijd ‘geaustraliseerd’ is, ofwel Westers geindoctrineerd. Iets waarvoor de Australische regering zich heeft geëxcuseerd. En bijna alle mooie plekjes in Australië zijn teruggeven aan de stammen. Maar iedereen mag er komen en genieten van het uitzicht.

We hebben o.a. Mount Coonowrin (377 m), Mount Tibrogargan (364 m), Mount Beerburrum (278 m), Mount Ngungun (253 m), Mount Coochin (235 m) en Mount Tibberowuccum (220 m). De Ngungun is eenvoudig te beklimmen, het kost een uurtje puffen, zweten en klauteren, maar het uitzicht bovenop is heerlijk.

Onderweg komen we weer heel speciale dingen tegen, zoals de ‘scribbly gum tree’, ofwel de krabbelgom. Het lijkt of onze schepper overal zijn handtekening op deze bomen heeft gezet, maar werkelijkheid gebruikt hij daar insectenlarven voor, die tunnels maken in de bast. Er zijn ook toeristen die hierin aansporing vinden om de boom ook maar te signeren, maar daar kan die gum tree slecht tegen. Vrijwilligers hangen bordjes op met “don’t destroy what you enjoy”. In het Visitor’s Centre vinden we een scribbly shirt, vol met handtekeningen van vrijwilligers. Leuk detail: het shirt is van het merk ‘Hemp’.

We wandelen nog een stukje door het tropische woud, maar we mogen niet overal in: deze week wordt een stuk in brand gestoken om van het dode droge gras af te komen.

Wel zien we bloemen als candle light, ze lijken inderdaad op waskaarsen, en even verderop zien we rode bottle brushes, om je flessen te schrobben. Wat een prachtig gebied! Maar onze tijd in Australië raakt zo langzamerhand op, en we trekken dus morgen verder.