Wait-a-While Rainforest Tour

Beste vrienden,

Vandaag trekken we onder de leiding van gids Paul van Wait-a-While Tours het regenwoud in. We beginnen om 15:00 uur bij Barrine Crater Lake met de afternoon tea, en laten ons verder verrassen.

Wait-a-While is de populaire naam voor Calamus Australis, een palmensoort die de stammen van andere bomen nodig heeft om naar boven naar het licht te groeien. Hij maakt ook lange lianen, voorzien van scherpe weerhaakjes om zich overal aan vast te klauwen. Als je met je dure tropenoverhemd vast komt te zitten, duurt het even voor je jezelf weer hebt bevrijd: wait-a-while.

By Lake Barrine bezichtigen we twee machtige exemplaren van de Cauri Pine. In de negentiende eeuw zijn ze helaas bijna allemaal gekapt voor het hout. Deze twee zijn jonkies, maar zijn evengoed duizend jaar oud. Ze kunnen wel vier keer zo oud worden.

Langs de Peterson Creek in Yungaburra scoren we vrijwel meteen onze felstbegeerde trofee: het vogelbekdier, ofwel de platypus, zoals ze hier zeggen. Maar Schnabeltier (Duits) of kamo-no-hashi 鴨嘴 (Japans) kan ook, Paul weet het allemaal! Het loopt tegen de schemering, en dan komt het wildlife hier tot leven. Verder zien we een Forest Dragon, een soort hagedis, die denkt dat als ie absoluut niet beweegt, wij hem niet kunnen zien.

Even verderop zien we een boomkangoeroe, en dat is toch wel iets om de vlag voor uit te hangen. Ze zijn best zeldzaam, en laten zich niet snel verschalken. Overigens is dit een van de oervormen van de kangoeroe. Toen Australië nog helemaal bedekt was met oerwoud, zaten alle kangoeroes in de bomen. De skippies die iedereen kant en over de savannen hoppen hebben zich aangepast aan de nieuwe omstandigheden. 

ungaburra Hotel ligt midden in de gelijknamige plaatsje en stamt uit begin 20e eeuw. Hier eten we met z’n allen een hapje: een Canadees, drie Hollanders, twee Australiërs uit het zuiden, een Duits backpakkersmeisle, en Paul. Best gezellig om even te chatten en ervaringen uit te wisselen.

Het is nu aardig donker, en we gaan voor de laatste ronde en de oogst valt wederom niet tegen: een paar common brushtail possums (weer een soort buideldier) hoog in de bomen, een wandelende tak die zich een poot heeft laten uitdraaien, en de curtain figtree. 

Deze boom groeit op een gastboom en verstikt ‘m geleidelijk. Tegelijkertijd groeien er wortels naar beneden, en tegen de tijd dat de gastboom overleden is en weggerot, kan de vijgenboom op zichzelf staan. Deze fig tree is honderden jaren oud. Voor de foto baadt hij even in een griezelig blauw licht uit de zaklantaarn van Paul. Deze dag is weer zeer de moeite waard!